Gepubliceerd in Inktpot 10

Precies een jaar geleden verscheen een monteur van KPN bij mij thuis om mijn telefoon af te sluiten. Ik zat diep in de schulden en kon de rekening niet langer betalen. Klappertandend van de kou - het werd in mijn huis zelden warmer dan 4 graden - pakte hij zijn gereedschap om aan het werk te gaan, toen het toestel plotseling overging. Vragend keek ik de monteur aan. "Hou het kort," zei deze slechts.

Een jongedame aan de andere kant van de lijn stelde zich voor als Xenia en belde naar aanleiding van mijn fotostrip 3hoog. Of ik voor een nieuw op te zetten tijdschrift een fotostrip zou willen maken voor en over kinderen.
Kinderen!
Ik! Kinderhater pur sang!
De monteur keek me ongeduldig aan.
"We betalen 500 euro per aflevering," sprak Xenia. En zo was mijn lot bezegeld.

Van het laatste geld dat ik nog in huis had, en eigenlijk opzij had gelegd om de rest van de maand van te eten, betaalde ik de monteur de achterstallige rekening. Het bericht van Xenia had immers wel aangetoond dat ik als freelancer niet buiten een telefoon kon, en het geld zou nu toch binnenstromen! De dagen daarop probeerde ik een scenario te verzinnen dat aan XeniaÕs uitgebreide eisenpakket voldeed, namelijk dat het (1) aansloot bij de belevingswereld van kinderen, (2) over de multiculturele samenleving ging, (3) een maatschappelijk onderwerp had, en (4) ook nog eens grappig was. Na mijn hersenen langdurig gekraakt te hebben kwam ik uit op een scenario waarin twee kinderen hun lunchpakketjes vergelijken (eis 1). Een derde kind zit erbij, maar heeft helemaal geen lunch bij zich, "want het is Ramadan, dan eten wij moslims niet" (eis 2). "Maar heb je dan geen honger?" vragen kind A & B. "Jawel," riposteert het wijsneuzerige kind C, "maar zo word ik tenminste niet dik." (eis 3) In de hilarische finale stappen kind A & B daarop naar hun veel te dikke leraar en vragen: "Meester, waarom wordt u geen moslim?" (eis 4)
Xenia keurde het scenario goed en zou de acteurs casten. Of ik mij diezelfde vrijdag wilde melden op een basisschool in Bijlmer-Zuid.

Lichtelijk nerveus begaf ik mij die dag naar mijn afspraak. In de hal van de school stond Xenia me al op te wachten met de cast: één graatmagere slungel die de rol van dikke docent moest vertolken en drie corpulente Marokkaanse meisjes.
Deze cast was wel bij uitstek ongeschikt om mijn met zoveel moeizaam denkwerk tot stand gekomen scenario tot leven te wekken! Niemand merkte mijn wanhoop op, want de meisjes begonnen onmiddellijk luidruchtig te vechten om de lunchartikelen die ik als requisiten had meegebracht. Vooral de 'Breaker' had blijkbaar een hoge straatwaarde. Aan het eind van de schermutselingen hadden twee meisjes een blauw oog. De derde was er van afgekomen met een paar kale plekken op haar hoofd en een bloedlip. De lunch lag her en der verspreid op de grond.

Woedend keek ik Xenia aan. "Zo kan ik niet werken!" brieste ik, en ik besloot zelf de klassen af te gaan op zoek naar meer geschikte acteurs. Uiteindelijk vond ik één dikke leraar en drie ondikke kinderen waarvan slechts één moslim. Hoewel ook deze kinderen monstertjes waren, vermoedde ik dat ze gedurende één sluitertijd nog net stil zouden kunnen zitten. Het regisseren en fotograferen viel niet mee, maar Xenia had ter motivatie het afgesproken bedrag op een schoolbord gekalkt, dus ik ging net zo lang door tot ik voldoende materiaal geschoten had.

Eenmaal thuis bleven de verschrikkingen van de dag door mijn hoofd spelen, maar langzaam maakten ze plaats voor voorzichtige mijmeringen. Stel dat het blad een succes werd! Als ik die kinderen een beetje onder de duim kon houden, dan kon ik elke week een enorm bedrag opstrijken. En hoe lucratief zou de merchandising zijn! De cast van de strip kon worden afgebeeld op agenda's, schooltassen, kaftpapier, stickers, dekbedden, noem maar op!

De telefoon wekte me uit mijn dagdromen. Het was Xenia. Ze had slecht nieuws. Adverteerders hapten niet toe. De uitgever had besloten het blad af te blazen.
Een maand later kwam een monteur van KPN mijn telefoon afsluiten.

(De bedragen in dit verhaal zijn gefingeerd.)

Ype Driessen

Terug