|
Gepubliceerd in Inktpot 9
Begin oktober namen we het stripje al op, zodat het 3 november, de dag na de verkiezingen, in het Ublad kon verschijnen. "Maar wat nou als Bush toch verliest," vroegen de acteurs, "want het Ublad ligt al bij de drukker als de uitslag bekend wordt." Bij wijze van antwoord wuifde ik met de jongste opiniepeiling, die Bush een voorsprong van 20% toedichtte. Een afstand die in krap een maand onmogelijk was in te halen. Het werd de op-één-na spannendste verkiezingsnacht aller tijden. Die ochtend werd Theo van Gogh vermoord, die avond was half politiek en mediamiek Nederland verzameld in de Amsterdamse Melkweg om de verkiezingsuitslag te volgen, te becommentariëren en te bediscussi‘ren. Terwijl in Cadier en Keer de Ublad-drukpersen zich in beweging zetten, kwamen in De Melkweg de eerste uitslagen uit enkele kleine zuidelijk staten binnen. Verrassende winnaar: John Kerry! Een golf van geluk spoelde door de zaal, waar letterlijk geen en-ke-le voorstander van Bush te vinden was. En terwijl de eerste exemplaren van het Ublad bij de drukker van de persen rolden werden in De Melkweg de eerste exit-polls bekend gemaakt: toch Kerry! Het dak ging eraf. Het lijk van Theo was nog warm, maar in Amsterdam heerste de eurorie. Huilend van geluk vielen Felix Rottenberg en Hans van Baalen elkaar in de armen. De champagne werd aangerukt. Polonaises braken uit.
Mismoedig pakte ik een taxi naar het station. Morgen zou het Ublad in de schappen liggen en zouden 50.000 lezers zich kunnen verkneukelen over mijn gebrekkige politieke instinct en mijn Icarische overmoed. Ik had gegokt en verloren. Ype Driessen |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |