|
Gepubliceerd in Inktpot 5
Het was in 1990. Als ambitieuze veertienjarige deed ik mee aan de wedstrijd van de Delftse Stripdagen. Ik had de beste aflevering van mijn strip Davy Kroket opgestuurd, maar de maanden verstreken zonder bericht van de jury. Langzaam verloor ik iedere hoop dat ik in de prijzen was gevallen. Mijn enige troost was het besef dat ik een miskend genie was. Eens zouden mijn stripboeken bestsellers zijn! Eens zouden mijn cartoons de kolommen van alle kranten sieren! Maar toen, in de vroege ochtend van de stripdag zelf, ging onverwacht de telefoon. "Is Davy Kroket ook aanwezig?" Davy Kroket had de eerste prijs gewonnen! De organisatie was vergeten om de winnaars te bellen! Maar of ik toch kon komen, want de prijs zou worden uitgereikt door niemand minder dan Robert van der Kroft! Robert van der Kroft!!! De tekenaar van Sjors en Sjimmie!!! IJlings spoedde ik mij naar het Cultureel Centrum van Delft. Binnen pronkte Davy Kroket in een fraaie wissellijst. In afwachting van de prijsuitreiking kocht ik tassen en tassen vol strips. Ik was nu immers een rijk man, want aan de erkenning die mij ten deel was gevallen was een omvangrijk prijzengeld verbonden. Bevend zat ik op de voorste rij bij de plechtige ceremonie met Robert van der Kroft, de superster van de Nederlandse strip. In mijn hoofd oefende ik alvast mijn ontvangstspeech. Maar wie betrad daar het podium? Dat was niet Robert van der Kroft! Dat was de morsige, dikke eigenaar van de Delftse stripspeciaalzaak 'Bul Super'. Robert van der Kroft had zich verslapen! Hij lag nog in bed! "Robert kennende met twee vrouwen, een lege fles whisky en een boerderijdier," aldus de Bul Super-man. In een fraai bokaal, een gouden tekentafel of zelfs maar een medaille was niet voorzien. De trofee was een verfrommelde envelop met daarin slechts een fractie van het verkwiste bedrag. Om op meer gepaste wijze mijn eerste plaats te vieren liet mijn vader bij een banketbakker voor 120% van het prijzengeld een speciale Davy Kroket-taart vervaardigen. Die taart heeft nog een tijd in onze koelkast gestaan, die daarmee toch een beetje als goedgevulde prijzenkast fungeerde. Ype Driessen |
         |
Ik heb geen goedgevulde prijzenkast. Ik heb trouwens niet eens een prijzenkast, laat staan dat ie goedgevuld zou zijn. Maar ik heb wel één keer in mijn leven een prijs gewonnen.