|
"Ik ben altijd al een stripliefhebber geweest", vertelt Spinvis. "Het begon met Pep en Sjors. Die verslond ik echt! Vroeger had je op de markt in Utrecht een grote stripkraam. Daar ging ik iedere week met mijn broer heen om onze strips te ruilen voor nieuwe. Achteraf jammer, want veel strips die ik vroeger las heb ik dus niet meer." Dat is misschien de reden dat hij nu een zwak heeft voor strips waarvan de kleuren en tekenstijl hem aan vroeger doen denken. "Moet je deze kleuren zien, dat roze, dat lichtblauw, die rasters", roept hij enthousiast als hij een exemplaar van Illustrated Classics uit de jaren vijftig openslaat. "Ik kan wel janken zo mooi als dat is! Je kan zoiets niet namaken. Als je dat nu doet, in een retro-stijl ofzo, dan is de betovering weg."
Niet alleen stripverhalen spraken hem aan, ook illustraties 'las' De Jong als verhalen. Hij pakt het gehavende boek van Prins IJzerhart met tekeningen van Foster. "Het is met zóveel liefde en zorg getekend! Het verhaal is heel romantisch, over geweldige ridders en prinsessen die gered moeten worden, maar dat las ik niet echt. Het ging mij puur om de verbeeldingskracht van de illustraties. Er zit van alles in verborgen. Droomachtige lagen en symboliek, die als verstekeling worden meegenomen. Als kind ben je daar ontvankelijk voor." Ook John Tenniels illustraties voor Alice in Wonderland behoren, vooral vanwege hun soms naargeestige, dromerige sfeer, tot zijn favorieten. "Wat ik er zo mooi vind, is dat ze commercieel gemaakt zijn, zonder artistieke pretenties. Ze verbeelden enkel en alleen de fantasie van het verhaal. En toch is het kunst, al is het niet in de eerste plaats zo bedoeld."
Het volledige interview met Spinvis vind je in De Inktpot 5. |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |